ชีวิตช่วงนี้...ก็ไม่มีไรมาก

มีแต่...งาน...งาน...แล้วก็งาน

แต่ความท้าทาย...ความตื่นเต้นในการทำงาน..การใช้ชีวิต

มันดูจะลดน้อยลง..งานที่ทำอยู่..ก็ทำไป เพียงเพื่อให้มันจบ..

เพียงเพื่อไม่ให้โดนต่อว่า..ว่าบกพร่องในหน้าที่

ไม่ดีเลย...ไม่อยากรู้สึกอย่างนี้..

เพราะเคยพูดไว้ว่า...ถึงจะเหนื่อย..แต่สนุก...ก็ยังไหวอยู่

แต่สิ่งที่รู้สึกอยู่ในตอนนี้...มันเริ่มจะทำให้ไม่สนุกแล้ว

มีแต่จะทำให้เหนื่อย..มันบั่นทอน

ทั้งร่างกาย..เพราะไอมานานแล้ว..ไม่หายซักที

ส่วนทางจิตใจ..ก็อยากจะหยุดอยู่เฉย ๆ ซะอย่างนั้น

ไม่อยากทำอะไร..แม้แต่เรื่องความรัก

..............

ชีวิตเหมือนจะหยุดนิ่ง..เหมือนไร้ความรู้สึก

ทั้งที่หัวใจยังเต้น และยังมีลมหายใจ

แต่กลับไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร..ให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

สิ่งที่คนรอบข้างเห็น..คือฉันที่เข้มแข็ง

ด้วยงานที่ต้องเกี่ยวข้องกับคนมากมาย

บางทีก็ต้องพูดจาดี..ทั้งที่ข้างในใจมันร้อนรน

อีกบางทีก็ต้องแข็งกร้าว..แต่แท้จริงข้างในอ่อนแอ..แทบไม่มีแรง

ในทุกวัน..หลังจากชั่วโมงการทำงานหมดลง

ก็กลับมาอยู่ตัวคนเดียวอีกครั้ง.."คนเดียว" จริง ๆ

"คนรัก" ที่ไม่เคยเข้ามาในใจ..ไม่เคยจะเข้าใจ

แม้ยืนอยู่ตรงหน้า..แต่ฉันเหมือนเป็นอากาศ..ที่ไม่มีตัวตน

จะมีสักคนไหม..ที่ฉัน จะมีความสำคัญกับเค้าจริง ๆ

อาจเหมือนว่าฉันเป็นคนเข้มแข็ง
และไม่แสดงให้ใครได้รู้ความจริง
ว่าข้างในเป็นอย่างไร

แต่รู้ไหม มันเหน็บหนาว
มันปวดร้าว เพียงใด ใครจะรู้

ไม่รู้จะทนได้นานเท่าไร
อ้างว้างเดียวดายมานานนับปี
ต้องทนเหงาอยู่อย่างนี้
อีกนานสักเท่าไร

โลกนี้มีคนตั้งกี่ล้านคน
แต่ฉันคือคนที่ต้องเหงาใจ
หนึ่งในล้าน มีบ้างไหม
แค่เพียงใครสักคนที่มาเข้าใจ

หนึ่งคนไม่ขอมากไปใช่ไหม
บอกฟ้าข้ามไปหาเธอ ว่าฉันรออยู่
อยากพบเจอ เธออยู่ไหน

ก็วันนี้ มันเหน็บหนาว
มันปวดร้าว เพียงใด ใครจะรู้

ไม่รู้จะทนได้นานเท่าไร
อ้างว้างเดียวดายมานานนับปี
ต้องทนเหงาอยู่อย่างนี้
อีกนานสักเท่าไร

หนึ่งคนที่ฉันรอมีจริงใช่ไหม

เพลงหนึ่งในล้าน

อัลบั้ม: สไนเปอร์